SINAG ng ARAW...

Isang dapit hapon nakasakay akoh sa pampublikong sasakyan (FX)..

Nagiisip ng kung anong gagawin at kung anong mangyayari sa araw na yun..

Bigla akong napatingin sa kalangitan, mainit, at masakit sa mata ang araw..

Isinuot ko ang salaming pangaraw (SHADES)..

Muli akong tumingin sa kalangitan at nasilayan ko unti unti ang SINAG NG ARAW..

Namangha ako sa kagandahan nito at nasabi ko sa isip ko "ganito pala kaganda ang sinag ng araw"..

Habang pinagmamasdan ko at nakatingala ako sa kalangitan isang madilim na ulap ang tumakip sa kagandahang aking tinitingnan.

Napasimangot ako at nagisip ulit "bakit naman ngayon pa tinakpan ng ulap na un ung araw kung kelan nagagandahan na ko"..

Agad ko nalang binaling ang mga mata ko sa kasagsagan ng daan pauwi.

Ngunit hindi ko parin matiis ang hindi tumingin sa langit dahil sa lubos akong nagandahan sa aking napagmasdan.

Unti unti ulit akong tumingin sa kalangitan ngunit nakatakip padin ang makapal at maitim na ulap sa SINAG NG ARAW.

Ilang sandali pa ang lumipas at unti unti ng nawawala ang ulap na iyon at habang ito ay gumagalaw at lumalayo sa araw lalo akong namangha sa aking nakita dahil ang ganda pala nito habang unti unting inilalabas ang sinag.

Naisip ko "kelan kaya ako makakakita ng paglubog ng araw?". .

Ilang sandali pa ang lumipas pababa na ako at habang naglalakad papunta sa aming bahay ang daming pumasok sa isip ko.

Nasabi ko sa sarili ko na ang swerte ko pala dahil may mata ako at nakikita ko ang hindi nakikita ng may mga kapansanan.

Nasabi ko din na bakit may mga taong hindi magbigyang pugay ang kalikasan gayong ito naman ay napakaganda.

Nakarating ako sa aming bahay habang nagiisip.

Humiga ako at pinagpatuloy ang pagiisip.

Habang nagiisip madaming bagay ang pumasok sa isip ko na hindi ko alam kung bakit ito ang mga bagay na naisip ko.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Naisip ko na ang sinag ng araw kapag tiningnan mo ng biglaan o walang suot na salamin ay masakit sa mata at hindi ka makakatingin ng deretso ngunit kapag ikaw ay may suot na salamin makakatingin ka at konti lang ang sakit na idudulot nito sa mata mo.

Ikinumpara ko itong naisip ko na to sa buhay ng tao.

Sa buhay ng tao kung hindi mo iisipin ang gagawin mo at gagawin mo ito ng biglaan maari kang masaktan pero kung ito ay iisipin mo at maglalagay ka ng plano unti unti itong magiging maaus.

Katulad sa pagmamahal kung ikaw ay mgdedesisyon ng biglaan ikaw lang ang masasaktan pero kung ikaw ay magiisip kung ano ang dapat gawin hindi ka madaling masaktan.

Maraming bagay akong naisip at naikumpara sa bagay na naisip ko nung mga panahon na yun.

Naisip ko din, mali ba at padalos dalos ba ang naging desisyon ko sa buhay?

Kaya hanggang ngayon hindi ko maalis na masaktan.

Pero naisip ko din naman na kelangan kong masaktan para matuto sa mga bagay bagay na ginagwa ko.

Nung araw na naisip ko ang mga bagay na to nanghinayang ako, sa mga araw na nakasakit ako, sa mga araw na may nasaktan ako.

Marami na akong pagkukulang sa mga tao sa paligid ko dahil sa isang bagay na ginagawa ko ng hindi ko pinagiisipan.

Nasaktan ako sa bagay na yun ngunit alam ko na yung sakit na yun ay isa lamang panandalian at mawawala ng unti unti.

Madaming taong naghihintay sa pagbabalik ng dating ako, sa pagiging masayahin ko, sa pagiging makulit ko.

Isang madilim na ulap ang tumakip at humarang sa mga pangarap na dapat ay nakita ko na ngunit hinayaan ko yung ulap na yun na takpan ako at hindi iyon makita.

Ngunit ngayon unti unti ng umaalis ang maitim at makapal na ulap na yun sa aking sinag upang makita ko na ang mga pangarap ko.

Ngayon may isang ulap ang dumating na alam kong hindi ako tatakpan at hindi ako haharangan sa mga pangarap na gusto kong gawin, dahil itong ulap na ito ay alam kong isang maganda at kulay asul na ulap na lalong magpapaganda sa sinag at tutulong upang makalabas ako sa maitim na ulap.

Isang maitim na ulap man ang dumaan sa akin alam kong may natutunan at may nakita din naman akong mga bagay na hindi ko makikita kung wala iyon.

Alam kong pagkatapos ng isang ulap na iyon ay marami pang dadaan ngunit alam ko din na hindi dapat ako magpatalo sa kapal man o itim man ng ulap na dadaan sakin dahil alam ko na may gagabay sa sinag na hawak at daladala ko.

Ito ang mga bagay na naisip at nasabi ko nung nakita ko ang SINAG NG ARAW...

When I hear It again...

At the cross..

Oh Lord You've searched me
You know my way
Even when I fail You
I know You love me

Your holy presence
Surrounding me
In every season
I know You love me
I know You love me

At the cross I bow my knee
Where Your blood was shed for me
There's no greater love than this
You have overcome the grave
Glory fills the highest place
What can separate me now

You go before me
You shield my way
Your hand upholds me
I know You love me

At the cross I bow my knee
Where Your blood was shed for me
There's no greater love than this
You have overcome the grave
Glory fills the highest place
What can separate me now?(x2)

You tore the veil
You made a way
When You said that it is done(x2)

And when the earth fades
Falls from my eyes
And You stand before me
I know You love me
Oh.. I know You love me

At the cross I bow my knee
Where your blood was shed for me
There's no greater love than this
You have overcome the grave
Glory fills the highest place
What can separate me now?(x2)

You tore the veil
You made a way
When You said that it is done(x4)

..................................................................................................................................

I hear this song for the second time...Sobrang astig lang mag work ni GOD hindi lang sa mundo ng campus base o comm. base mas malupit pala sa SIGA..

Dito ko naramdaman talaga ung pagmamahal nila sa mga magulang ng bawat isa sa kanila habang nasa worship workshop kami (TATAY LIVY,KC n' STEVEN) ng SIGA pinagmamasdan ko kung pano sila magrereact sa mga sinasabi ni KUYA UBE ang astig talaga mararamdaman mo sa kanila yung mga bigat na nasa loob nila..

Akala ko kapag may problema akong hindi ko kayang malusutan ako ng yung taong pinaka malas pero maswerte pa nga ako sa buhay eh kesa sa iba. Narealize ko to ng nakasama ko ang mga SIGA child makikita mo na ang saya nila makitungo pero makikita mo rin sa mata nila na may problema sila pero balewala un sa kanila kasi alam nila nanjan si GOD para sa kanila..

Astig talaga ng SONG na to super nakakakarelieve and touching,,

Thanks kay TATAY LIVY na nagdala samin sa SIGA site at sa worship workshop ng SIGA astig..

JESUS ROCKZ...

My new world...

Anong oras na at gising pa ako..?(2:45 am/04:14:08)

Bigla lang kasing may pumasok sa isipan ko na ilagay dito sa blog ko..

Kanina pa kasi ako nagiisip kung ano bang magandang ilagay at ipost dito..

Habang may binabasa akong isang blog *secret kung sino man siya* may biglang pumasok sa isip ko na magsulat tungkol sa mga nangyayari sa akin ngaun.

Ano nga bang mga bagay bagay ang kakaibang nangyayari sa akin ngayon?

Naisip ko lang na napakaswerte ko kasi simula noong naging isa ako sa pamilya YFC (Youth For Christ) naramdaman ko na sobrang daming taong nagaaalala sa akin na noon palang ay hinahanap ko na.

Noon palang ay hinahanap ko na ang pagmamahal ng mga taong ituturing ako na isang pamilya at ngayon masasabi kong nakita at naramdaman ko yun sa YFC. Hindi ko maitatago na sa tuwing kasama ko sila iba yung saya at pagmamahal na nakikita at nararamdaman ko.

Dito ko rin unang naranasan na umiyak *oo iyakin ako pero iba to* ng dahil sa saya, sa tuwing makikita ko sila na nakangiti sa harapan ko nasasabi ko sa sarili ko ang swerte ko kasi may mga taong nandito sa harap ko, nakangiti at pinaparamdam na mahalaga ako sa kanila.

Noong una kong mga araw sa pagiging YFC hindi ko pa alam kung pano makisaya sa kanila dahil medjo nahihiya pa ako makihalubilo sa kanila pero hindi nagtagal naramdaman at nasabi ko sa sarili ko bakit kelangan kong mahiya kung sa palagay ko naman itinuturing nila akong kapamilya.

Ang dami kong naranasan sa YFC na hindi ko pa naranasan noon sa buong buhay ko. Ako kasi ang taong nasa bahay lang, nakakulong sa kwarto, nanunuod, nagtetext, lumalabas lang kasama ang pamilya o di kaya pag pupunta sa eskwelahan. Late man ako umuwi noong nasa hayskul palang ako pero wala akong ibang pinupuntahan kundi ang lugar malapit sa eskwelahan namin o di kaya ay bahay ng mga kaibigan pero kadalasan ay uwi agad pag katapos ng klase ko *hindi ako mabait na bata haha*. Kaya masasabi ko na simula nung naging YFC ako ang daming bagay ang nagawa ko na akala ko ay hindi ko kaya katulad nalang ng makikipag usap ka sa mga taong hindi mo kilala at itatanong mo kung sino at gano sila kalapit kay GOD *oo nagawa ko un dahil sa YFC*. Ang sarap ng feeling na ipinapakilala mo sa iba kung sino si KRISTO at ano ang mga nagawa niya at kaya niyang gawin para sayo. Dito ko rin naranasan na mapalayo sa pamilya ko ng dalawang araw at dalawang gabi dahil hindi ako pinapayagan na mag overnight kung saan saan at ang kanilang rason ay isa daw akong babae *hay babae nga naman ang daming bawal* pero naiintindihan ko sila kaya hindi ako sumusuway sa gusto nila * inuulit ko hindi po ako mabait na bata*.

Bukod sa nakilala ko ang pamilya YFC ang daming nilang naituro at naiparealize sakin. Dito ko rin unti unting nakilala kung sino ba talaga ako at anong purpose ko dito sa mundo ng YFC. Sobrang dami kong nalaman sa sarili ko at unti unti kong naalis ang pagiging iyakin ko sa mga simpleng bagay. Ako kasi ang taong sobrang iyakin na parang pag inagawan mo ng candy ay iiyak na *ooppss nangyari un huhu umiyak talga ako dahil nasira ung heart na candy na binili ko* ganun ako kaiyakin pero ng dahil sa YFC nabago ko lahat yun. Ang daming bagay ang itinuro nila sakin isa na dito ang "magmahal lang ng magmahal kahit nasasaktan" dahil si KRISTO kahit nasasaktan minamahal at pinapatawad padin niya tayo. Yan ang unang bagay kong natutunan sa YFC pero higit pa diyan ang mga naituro ng YFC sakin.

Sa YFC naramdaman ko din ang halaga ko, lalo na nung nag karon kami ng botohan at isa ako sa naboto bilang DOCU, hindi ko inisip na magiging EXECOM ako dahil isa palang akong baguhan sa YFC at hindi pa ganun kalawak ang kaalaman ko about sa pagiging YFC. Nung sinabi nga na magbobotohan ng mga bagong EXECOM naisip ko kung ano ba yun at anong ginagawa dun hanggang sa nagkaron ng talk tugkol dun at doon ko nalaman kung anong ibig sabihin nun.

Dito rin sa YFC naranasan ko ulit sumayaw sa ibabaw ng stage kaharap ang madaming tao. Matagal ko ng hindi nararanasan ang sumayaw simula nuong tumungtong ako sa kolehiyo huling sayaw ko ay noong 1st yr. 1st sem palang ako sa kolehiyo pero ngayon ay mag 3rd yr. na ako *dapat pero nagshift ako kya 2nd n' 3rd yr. ako* at taon na din yung nakalipas nung huli akong sumayaw sa maraming nanunuod hindi man ganun kadami pero nasa 300 nadin na estudyante un,un ung huling beses akong sumayaw. Pero ng dahil sa YFC nakasayaw ulit ako hindi ko alam pero nung may naghahanap ng sasayaw para sa YEAREND party ng YFC nagtxt agad ako na gusto ko kahit nahihiya ako. Nagpraktice lang ako ng isang araw dahil kinabukasan na yung sayaw pero nagawa ko padin siya dahil alam ko sasayaw ako para sa GOD ko.

Pangalawang sayaw ko sa YFC ay nung 15th ILC na ginanap noong APRIL 4-6. Noong una may nag GM (Group Message) sa akin na naghahanap daw ng mga gustong sumayaw for ILC nagtxt agad ako sa finorward na number at kinabukasan nalaman ko din na hindi lang ako sa PIYU ang sasayaw pati si PAKNER at DADI MJ. Ang akala pa nga naming sayaw ay simple lang parang yung ginawa ko lang noong YEAREND pero hindi pala yun basta basta. Konti palang kami nung 1st training at ang sabi sa amin ay kelangan ng 35-40 dancers dahil malaki ang stage at may costume pa. Nagulat ako dahil hindi pala ito katulad ng inaasahan ko pero natuwa din ako na napabilang ako dito sasayaw ka sa harap ng sampung libo mahigit na katao. Sabi sa amin ang kelangan namin na oras ay tatlong buwan para maayos at maging maganda ang sayaw namin dahil hindi lang isa ang isasayaw namin kundi dalawang gabi kaming sasayaw na magkaiba ang steps at tugtug ngunit kulang na kami sa oras. Akala naming lahat ay hindi namin magagawa ng maayos ang sayaw at hindi namin matatapos pero dahil alam namin na ginagawa namin iyon para kay GOD nagtiwala kami sa mga sarili namin at sa bawat isa na kaya namin yun. Sa tatlong linggo na yun nagawa namin na magsayaw ng maayos kahit may mga konting sablay kami at may nabuo din sa amin na sobrang astig na samahan na kahit sino hindi kayang pantayan dahil sa bawat araw na pag punta namin sa dance house o sa BRB man yan may mga kulitan,bonding, tawanan, asaran na nagaganap kapag water break at yung mga simpleng bagay na yun ang nagkumpleto sa mga araw ng bawat isa sa amin. Kasama din namin sa mga araw ng training namin ang BDC (Believe Dance Company) at sila ang mga naging inspirasyon ng bawat isa sa amin. Pagkatapos ng ILC na naganap nabuo namin ang pangalan na PDC (Production Dance Company) isa sa mga nagpapatunay na iba na ang samahan naming lahat hindi lang basta basta sayaw ang nagawa namin pati ang kakaibang bonding at samahan. Minahal namin ang isat isa sa amin. Pero kung hindi ako naging isa sa pamilya ng YFC hindi ko makikilala ang mga tao sa likod ng PDC at hindi ko mararanasan ang ganitong kasayang buhay.

Marami man akong pinagdadaanang problema sa pagdaan ng mga araw pero alam ko swerte parin ako kesa sa iba na halos ikamatay nila ang problema nila. Bigla tuloy pumasok sa isip ko yung mga bagay bagay na ginagawa ko dati *sabi ko sa inyo hindi ako good girl eh* sobrang daming bagay ang ginawa ko at halos nag rebelde na ko madami akong kalokohan na ginawa noong nasa hayskul palang ako at dahil yun sa patong patong na problema ko pero ng dahil sa YFC ang dami kong nabago at natutunan. Ang daming nabago, nawala at dumating sa buhay ko simula noong nakilala ko ang YFC.

Isa narin na dumating sa buhay ko ang isa sa mga taong nagpapasaya ng araw ko ang GG (God's Gift or BF) ko na si STEVENSON BESORIO. Hindi ko akalain na makalipas ang isang taon at dahil takot na muli ako magmahal dahil sa ilang beses na kong nasaktan may makikilala pa ulit ako at magmamahal ulit ng isang tao *natigil ako magsulat 4:30am at ngaun 4:30pm/4:14:08 itutuloy ko na ang panibagong post ko*. Nakilala ko ang taong to ng dahil din sa YFC pero hindi galing sa PIYU main galing siya sa PIYU EAC. Meron din kasi akong kilalang mga YFC sa EAC at bagong sali palang sila sa YFC *heroe's baby* ng makilala ko sila, lima silang nagcamp and nagiisa lang siyang lalaki. Nuong una hindi ko siya pinapansin at ayun hanggang sa may nag reto saming dalawa at sabi para daw may ka date ako for valentines day. Hindi ko naman sineryoso yun pero hindi ko akalain na totoo pala yung sinabi nung taong nag reto samin. Bago pa sumapit ang araw ng mga PUSO palagi na kaming mag katext pero hindi kami ganun sa personal dahil nagkakahiyaan pa, parang hindi kami magkakilala pag nagkikita kami or isang simpleng ngiti lang ang ginagawa namin para sabihing HI. Pero pag katapos ng araw ng mga PUSO unti unti na kaming naging malapit sa isat-isa at lalo namin kinilala ang ugali ng bawat isa. Madami din kaming bagay na pinagkakasunduan na hindi namin inakala na magkakasundo kami. Habang tumatagal lalong nagiging malapit kami sa isat-isa at walang araw na hindi kami mag katext. March 3, 2008 pumunta siya sa bahay namin at dun sinabi kong mahal ko na din siya ng hindi ko alam kung pano at kelan nag umpisa pero we decided na hindi muna gawing official na kami until makapag paalam siya sa mga LEADERS ko dahil nga pareho kaming YFC at gusto ko galangin niya kung saan ako nag mulang pamilya sa YFC hindi man niya nagawa yun sa lahat pero nakakatuwa na sinubukan niya at sa ilang leaders ay nakausap niya. Sobrang galing lang kasi napatunayan na kaya yang gawin kung ano yung dapat. Para sakin ang GG ko ang bonus ni GOD for me and kung marami pang bagay ang darating sa buhay ko at marami pa kong makikilala masasabi ko na hindi lang ako swerte kundi ubod ng swerte dahil unti unti niyang ibinibigay lahat ng hinahanap ko dati pa.

Pagmamahal ng isang tunay na pamilya naramdaman ko simula ng naging isa akong YFC at alam ko at gagawin ko ang lahat para maging daan ako ng pamilya ko sa magandang pag sasamahan. Mahirap dahil hindi ako yung taong open sa lahat ng bagay sa pamilya ko pero alam ko kasama ko ang DIYOS ko para lutasin lahat at gawan lahat ng paraan upang maayos kung ano man ang kadalasang hindi pinagkakasunduan ng pamilya ko.

Sobrang daming kakaibang bagay ang nangyari sa akin simula ng naging isa ako sa YFC. Madami silang itinuro, ipinarealize, at ipinaramdam din nila sakin kung gano ako kahalaga dito sa mundo. Maraming beses ko ng ginawa ang hindi magagandang bagay sa sarili ko dahil na rin sa mga bagay bagay na hindi ko maintindihan nuon at ang akala ko sa sarili ko nuon ay napaka walng kwenta ko at hindi ako makapaghintay sa mga sagot sa mga tanong ko dati. Ngayon unti unti ng lumawak ang kaisipan ko at madami ng nagbago sa buhay ko dahil narin sa pagmamahal na ipinaramdam ng mga tao sa loob ng YFC.

REALIZATION:

May mga bagay at problema padin akong dinadala ngaun pero kahit madami pa ito at ng laki nasasabi ko nalang sa sarili ko hindi ko dapat dibdibin at una ko dapat gawin ay magdasal lang ng magdasal at sabihin sa GOD ko na salamat sa mga problema na pinagdadaanan ko dahil dito natututo akong maging malakas at tumayo sa sarili kong mga paa. Lahat naman ng bagay na ibinibigay at kinukuha niya may kapalit minsan hindi man natin nagugustuhan pero sa mga bagay na yun may mga paliwanag at kelangan lang nating maghintay sa takdang panahon o oras. Hindi naman lahat ng bagay na gusto natin ay agad nating makukuha. Matuto lang tayong magtiis at maghintay dahil lahat ng sagot sa mga tanong at mga paliwanag na gusto natin marining ay darating at darating kung maghihintay lang tayo.

(done 5:20pm/4:14:08)

ANG SAKIT PALA!!!

Ang sakit pala at ang lungkot pala ng bahay namin kapag wala na ang mga pinsan ko..

Akala ko nung dumating ang kanilang ina at sinabi na kukunin na sila ok lang sakin at walang sakit na mararamdaman kasi mawawalan na ko ng parating pinagsasabihan at siyempre minsan na inaaway pero mali pala yun ngaun ko lang naramdaman ang sakit pala talaga na malayo sa mga taong napalapit na sayo ng sobra at kasama mo sa araw-araw..

Simula pag gising mo sa umaga sila yung magsasabing "GOODMORNING ATE" at sila rin yung kakulitan moh sa buong araw at sila padin yung huling magsasabi sayo ng "GOODNIGHT ATE".

Akala koh na pag wala na sila medjo mababawasan ang pag kagulo ng bahay namin dahil nga sa mga bata sila ayun siyempre may time na nakakainis dahil makukulit at pasaway sila kaya yun ang inakala ko na medjo mababawasan ang pagkagulo ng bahay pero ngaun naisip ko sana hindi nalang sila umalis kasi mas masaya ang bahay na to at mas maingay kahit makukulit sila.

Ang sakit pala na wala na yong mga taong nakasama mo sa araw araw, kakulitan, kaasaran, kakilitian at kasabay sa hapag kainan. Naalala ko unang dating palang ng pinsan ko na si KRISTINA galing amerika nagkasakit agad siya na sobrang taas ng lagnat at ako ang naging tagapag alaga niya kahit nandito pa mama niya, sakin siya tumabi sa pag tulog na ako ay hindi makatulog dahil sobrang nagaalala ko sa kanya dahil sa taas ng lagnat, ako din ang nag papaligo sa kanya dahil kasalukuyan palang siyang tatlong taon nun at ngaun na umalis na sila malapit na siyang mag pitong taon. Para ko na kasi silang nakababatang kapatid. Naalala ko din nung unang tumira sila ditong dalawa sobrang nagulat ako dahil madadagdagan kami dito sa bahay at halos ayaw ko pa nga dahil magiging magulo ang bahay namin dahil dalawang bata ang titira sa amin. Pero ngaun ito na tatlong taon mahigit silang nakatira samin ngaun wala na sila ang sakit pala..

Parang kahapon lang kakarating lang nila dito at halos ayaw pa nilang makipag usap samin, at parang kelan lang ang liit pa nila at hindi pa sila ganung nakakaintindi ng mga pinaguusapan at si KRISTINA halos hindi pa marunong mag salita ng tagalog pero ngaun nakakintindi na sila pareho. Si MIGUEL naging honor student nung grade one siya at ako pa ang naging tutor niya sa mga assignments niya pero ngaun ayun grade three na siya bago siya umalis ang sakit lang na yung inalagaan mo at tinuruan mo ng matagal na panahon biglaan nalang mawawala ang sakit sa pakiramdam na parang may tinusok sa puso mong espada grabe pala yung sakit na mararamdaman mo.

Kaninang umaga hindi ko alam kung sasama ako sa pagahatid sa kanila sa airport pero sabi ko sa sarili ko sige ito na ung huling beses na makakasama ko sila eh limang taon pa hihintayin ko bago ulit sila bumalik at makita ko ulit sila, tanong ko lang sa sarili ko makilala pa kaya nila kami?ako?sana nga. Si MIGUEL halos hindi na nakatulog sa pag ka excite pero si KRISTINA ayaw na niyang bumangon dahil parang alam na niya ang mangyayari na babalik na siya sa amerika.

Habang nasa sasakyan at papuntang airport tahimik lang si KRISTINA dahil ayaw niya talagang umuwi sa amerika samantalang si MIGUEL sobrang excited na dahil ngaun lang siya makakapunta dun. Hindi sinabi kay KRISTINA na uuwi na sila dahil nga ayaw niya talagang sumama. Nakababa na kami sa airport nakaramdam na si KRISTINA na uuwi na sila at panay ang pabuhat niya sakin. "ATE BUHAT ME" yan ung words na sinasabi niya sakin at halos ayaw na niyang bumaba sakin kahit sobrang pagod na ko ayaw padin niya bumaba sakin hanggang sa pinaupo ko muna siya sandali at nakita ko na tulala siya nilapitan ko at biglang yakap agad siya sakin at sabay sabi ulit na "ATE BUHAT ME" binuhat ko ulit siya at maya maya lang napagod na ulit ako dahil sa sobrang bigat niya at pagkababa ko sa kaniya dumatin na yung mama niya at kelangan na nilang pumasok dahil 7am na at ang flyt nila ay 8am bago sila umalis hindi na ko pinansin ni KRISTINA dahil binigay ko na siya sa mama niya pero bago ko siya ibaba sa pagkakabuhat ko sa kaniya namumula na yung mata niya na parang maguumpisa ng umiyak. Pagkakuha ng mama niya sa kanya yumakap siya kay MOMMY at umiyak at sobrang naiyak at nasaktan din ako dahil sa nakita ko siyang umiyak at ayaw ng bumitiw kay MOMMY sobrang sakit pala na ganun yung makikita mo sa airport.

After how many years na nakasama mo sila sa araw araw na buhay mo bigla nalang silang mawawala. Ang lungkot pala ng bahay pag ganito ang makikita mo pag dumating ka walang batang sasalubong sayo at magsasabing "ATE ANONG PASALUBONG MOH SAKIN?" kakamiss din pala yung mga ganung bagay.

Kaylangan ko ng masanay sa ganitong bahay tahimik, walang bata, walang makulit, walang manghihingi ng pasalubong sayo. Kaylangan ko ng tanggapin ang mga bagay na wala na samin ngaun.

MY REALIZATION:

Lahat ng bagay at tao sa mundo mo ngaun ay aalis, mahalin mo at pahalagahan mo lahat ng tao na kasama mo ngaun at sa lahat ng bagay hindi ka pwedeng hindi masaktan kaya tanggapin mo lang kung ano man ang nagyayari sayo lahat naman yan ay may kapalit na magandang magyayari.

We Want the World to know/Rock On CAMP (YFC-FEU and PUP)..

MARCH 15-17, 2008..

Glory of the Garden Antipolo..

Grabe astig ng CAMP namin astig ng binigay ni GOD akalain mo na hindi lang ang YFC-FEU ang nagcamp sa GLORY kasama nadin ang YFC-PUP..

Nung una akala namin na hindi magiging madami ung participant namin pero nagulat kami 28 ang participant ng FEU at nabalitaan pa namin na kasma namin ang PUP na magcacamp ang astig lang kasi hindi namin akalain na makaksma at makakabonding namin ang PUP..

Ang saya ng naging camp namin bukod sa madami kaming naging participant ang daming bagay ang itinuro samin at ipinarealize samin ni GOD...

1st night palang sobrang astig ng talk 1 na ang speaker ay si DIANA(YFC-FEU) pero bago mag talk may play pa kaming ginwa ginaya namin ung play sa tugtog na EVERYTHING astig kahit on the spot kami nagplay nagawa nmn un ng maauz at hindi kami nahiya sa mga naging role namin at kahit na medjo nagmadali sa talk dahil pagod na lahat ng participant at gutom na still nandun parin ung eagerness ng mga bagong participant na makinig ng talk at may matutunan. After ng lahat ng activities lights off na siyempre at nagkarong ng meeting ang mga service team magkasma ang PIYU at PIYUPI at dun nagkasundo lahat about sa mga gagawing activities..

2nd day ang talk 2 na ang speaker ay si kuya ALVIN (YFC-PUP) astig din kasi buhay na buhay ang mga taong nakikinig sa talk niya at after ng talk niya nagkaron kami ng activities prepared by YFC-PUP un ung team building na kahit hindi magkakakilala ung magkkagrupo ang galing lang kasi nagawa nmn lahat ng maauz at maganda wew..

2nd day afternoon talk 3 na ang speaker ay si kuya JM (YFC-FEU) grabe galing ng talk niya kasi may reflection siyang ginwa na alam kong lahat ng BABIES ay natouch at nakapag reflect. Hindi koh man siya narinig mag talk dahil nagin prayer warrior akoh dat time okhei lang kasi alam koh astig din ung talk niya dahil ang daming nagsasabi na natouch sila sa bawat talk na napakinggan nila. After ng talk siesta time na at siyempre one to one's session na awoo astig kasi apat ung hinwakan koh at ung dalawa kong hawak ay late na dumating pero nahabol padin sarap ng feeling..

"FACI nnmn akoh ang astig lang kasi fullfilment ung naramdaman koh nun,second time koh palang magFACI pero grabe ang sarap ng feeling kesa nung first time kasi kabado pa koh nun at ngaun apat pa ang hinawakan koh wew astig tlga ni GOD kasi ginbayan niya koh habang nagFAFACI akoh at hindi niya koh iniwan nung time na un sobrang galing lang talga niya."

At night before magstart ang talk 4 nagkaron kami ng TOUNGES WORKSHOP na pinanghawakan ni KUYA ALEX (YFC-NRMF) astig lang kasi galing din niya magpareflect grabe ang astig niya maging leader sapul talga ung pagmamahal ni KRISTO sa puso moh,...

2nd night na wew talk 4 na ang mabigat at ang magdadala ng napaka astig na talk ay si TATAY GEH(YFC-FEU) ang nagiisa kong tatay wew habang nagtatalk siya aun nagumpisa na kong kabahan pero unti unting nawawala un nung naguumpisa ng magpareflect si TATAY grabe ang astig nung talk sobra kasi habang nagppray over na kami lahat ng hawak koh at ni ly umiyak astig sobrang alam koh na natamaan sila sa talk kaya ganun at siyempre alam koh dahil kay GOD hinwakan niya at pinuno niya ng pagmamahal ung WWW/Rock ON babies kya maganda at fullfilment ung kinalabasan..

3rd day wew huhu last day na uwian na tsk tsk sana hindi na matapos ung day nun pero wala eh lahat may katapusan huhu pero alam namin magsasama pa kaming lahat. Talk 5 na ang speaker ay si ATE KAREN (YFC-FEU) hindi koh na narinig ung talk niya kasi nakatulog akoh woopss ala poh kasing tulog simula nung 1st night kya bumawi kahit sandali lang ng tulog dahil after ng camp derecho na kami sa training ng ILC dance prod. wew. After ng lahat ng talk ayun nagkaron kami ng activities bawi time for TIMEOUT babies ang game ay FOLLOW THE MASTER's VOICE wew ano un secret haha!!Sa mga nakakalam ahoo sshhh quiet lang ha?..Aun ang saya kahit ala akong boses ang galing lang kasi kaya koh pa magsalita haha...

After ng lahat laht ng talk nagkaron ng munting surprise para sa mga gagraduate at aalis ng FEU sila DADI NICK, NANAY KOOKOO, ATE GAYE, KUYA RENIER, ATE HERS AT KUYA LEVEN.. After ng surprise huhu iyakan kami 2 d max kakalungkot kasi eh huhu pero alam namin kahit aalis na sila nanjan padin sila para gabayan at mahalain kami siyempre pati kami mahal namin silang lahat sobra at hindi namin sila makakalimutan.

Laht ng yan ung nangyari sa WWW/Rock On CAMP ng YFC FEU/PUP ang super sa astig at fullfilment na camp madami pang hindi koh na isulat at nailagay dito pero kung nandun ka masasbi moh at mraramdaman moh tlga ang sobrang pagmamahal ni KRISTO sa bawat makakasama at makakausap moh na tao sa 2days at 2 nights na un...